تبلیغات
html dir="ltr"> سینما
سینما
تحلیل آمار سایت و وبلاگ

دنزل واشنگتن بازیگر مشهور سینمای امریكا كارنامه قابل دفاع و هنرمندانه یی دارد. او در حرفه اش اكثر موفقیت های ممكن را به دست آورده و زندگی كم حاشیه یی هم داشته است. آنچه در پی می آید گزیده یی از گفت وگوی اوست با نشریه تاكز كه طی آن به پرسش های متفاوتی پاسخ گفته است.


آقای واشنگتن آیا از بازی در نقش منفی لذت می برید؟

در تئاتر به شما می آموزند كه به عنوان یك بازیگر هرگز نقش منفی بازی نمی كنید. باید هر آن نقشی كه به شما محول می شود را دوست بدارید. نمی توانید بگویید: «آه! من نقش منفی هستم!» اگر این را بگویید چگونه می خواهید آن نقش را بازی كنید؟

 

آیا تا به حال شده كه بازی در یك نقش منفی روی شخصیت شما اثر نا مطلوبی بگذارد؟

نه. من هنوز بر سر عهد خودم هستم و هنوز این را یك سفر روحانی می دانم. من به خدا ایمان دارم. از انسان ها نمی ترسم، از خدا می ترسم.

 

آیا آدمی معتقد و مذهبی هستید؟

من درباره مذهب حرف نمی زنم. دارم از روحانیت حرف می زنم.

 

تفاوت شان در چیست؟

مذهب به نظر من با روحانیت متفاوت است. مذهب یعنی: خدای من درست است و خدای تو درست نیست. مذهب یك موقعیت انسانی است. اگر مسلمان هستی، نمی توانی مسیحی هم باشی!

 

جالب است كه خارج از پرده سینما می شود شوخ طبعی شما را هم دید!

این طورها هم نیست.

 

به هر حال شما زیاد كار كمدی نكرده اید.

سرشت این حرفه همین است. اوایل من هنرپیشه فیلم های زندگینامه یی بودم. استیو بیكو؟ دنزل را خبر كنید. مالكوم ایكس؟ دنزل! تایتان ها را به خاطر بسپار؟ دنزل! گردباد؟ دنزل! بعد كسی مرا به سمت نقش هایی چون «روز تمرین» سوق داد و من شدم ضد قهرمان. فكر می كنم خصلت حرفه ام همین است.

 

آیا غالبا از هراس كلیشه شدن نقش های پیشنهادی را رد می كنید؟

قطعا. تخصص من در نه گفتن است. سال های سال پیش سیدنی پواتیه به من گفت كه چهار، پنج فیلم اول نشان می دهد كه تو چگونه به این حرفه نگاه می كنی. من خوش اقبال بودم كه در دومین فیلمم كنار نرمن جویسون بودم و در سومی كنار سیدنی لومت و در چهارمی با ریچارد اتنبورو و به خاطر همان فیلم هم نامزد اسكار شدم. من از رقابت ها دور بودم. فیلم های دیگری در آن زمان به من پیشنهاد شده بودم كه قبول نكردم.

 

آیا از داشتن لقب ستاره نفرت دارید؟

من یك بازیگر دانش آموخته ام. هر چه كه خطابم كنند و لقبم دهند خوب است، اما من از آنهایی نیستم كه دور شهر می چرخند و داد می زنند: «آهای! من یك ستاره ام. ببخشید. ممكن است برایم یك ماشین بگیرید؟» كار من سرگرم كردن است.

 

درباره رفتار آكادمی با سیاهان چه می گویید؟

یك بار یكی از من پرسید: «آه! فكر می كنی بابت نژادپرستی اسكار نقش مالكوم ایكس را به تو ندادند؟» گفتم: «خب. من خودم به آل پاچینو رای داده بودم. او هشت بار نامزد شده و جایزه را نبرده بود. من سه بار نامزد شدم و یك بار برنده.» آیا به نظرتان این تعصب ورزی بر ضد ایتالیایی- امریكایی هاست؟ او به هر دلیلی برنده نشده بود و بعد برنده شد. تعصبی در كار بود؟ بله. این ذات آدمی است. اما آیا این تنها دلیل بود؟ نه. چنین عقیده یی ندارم. می توانم ثابت كنم كه حقیقت ندارد.

اعتماد


ارسال شده توسط komeil keshtgar در ساعت 02:08 ق.ظ | نظرت شما ()